De Charmeur

Frustraties die zich opkroppen als etter
in een langzaam rijp wordende steenpuist,
die onder druk van jouw tirade juist
knapt en zijn vuiligheid middels gespetter

laat aanschouwen. Of als ik het wat netter
zal zeggen: ik word behoorlijk verguist.
Want ik heb je er opnieuw ingeluist,
ben vreemd gegaan, gedraag me als een ketter.

Ik kijk je aan. Door emoties verhit laat
jouw ware gezicht zich zien doordat jouw
maskers smelten. Je lust me nu wel rauw.

Maar ik heb spijt van mijn onbezonnen daad,
'k was op je uitgekeken. Maar allemachtig
wat heb ik me toch vergist; kwaad ben je prachtig.