Liefdadig.

Het gebeurde op een middag toen ik het centrum van Groningen inging met het vage voornemen een cd of boek te kopen. Terwijl ik over het trottoir tegenover de Vismarkt, vlakbij de openbare bibliotheek liep, zag ik plotseling een meisje van een oogverblindende schoonheid. Wat zeg ik? Een schoonheid die je maar eenmaal in je leven zult aanschouwen. Wat een uitstraling, wat een lichaam. Ogen die alles beloofden. Ik kon geen stap meer verzetten. Mijn hart ging als een gek tekeer. Het bloed gonzde in mijn oren. En ze glimlachte tegen me. Mijn God! ze glimlacht, schoot het door mijn hoofd. En ik blijf maar staan, tot niets in staat. Waarom loop ik niet gewoon door? Maar nee, dat is onmogelijk! Waarom stap ik niet naar haar toe en begin een praatje? Anders heb ik daar toch ook niet zo'n moeite mee? Kom op jongen, wees een man! Maar nog steeds deed ik niets.
Help, ze loopt naar mij toe! Wat moet ik doen, wat moet ik zeggen? Nog altijd met die betoverende glimlach om haar prachtige mond stak ze een hand naar me uit waarin, zag ik nu pas, een collectebus geklemd zat en ze vroeg met zoetgevooisde stem: "Wilt u misschien een bescheiden bijdrage leveren voor de Nederlandse Hartstichting?"
Chantage! schreeuwde het in mij. Jaja, het zwakke geslacht, de vrouw als lustobject, de seksistische man. Maar hier ter plekke werd dit wel mooi uitgebuit. Ondertussen haalde ik, zo beheerst mogelijk kijkend, mijn portemonaie tevoorschijn en gooide twee euro in de gleuf. Hierna begaf ik me zo snel mogelijk uit de voeten. Volgens mij heb ik de rest van die middag als een zombie door de stad gelopen. Misschien ben ik nog een kroeg ingedoken en heb zittend achter een glas trappist gemijmerd over wat schoonheid allemaal met je doet. Ach...natuurlijk heb ik het haar vergeven, ze kon niet weten dat ik haar goede doel wou zijn.