Tokkels Playground

Tory Amos

2006-08-27T17:11:00.000+02:00

China all the way to New York
I can feel the distance getting close
You're right next to me
But I need an airplane
I can feel the DISTANCE as you breathe
Sometimes I think you want me to touch you
How can I when you build a great WALL around you
In your eyes I saw a future together
You just look away in the distance
China all the way to New York
Maybe you got lost in MEXICO
You're right next to me
I think that you can hear me
Funny how the distance learns to grow
Sometimes I think you want me to touch you
How can I when you build a great WALL around you
I can feel the distance
I can feel the distance
I can feel the distance getting close

De muur

2006-06-28T13:27:00.001+02:00

Ik zit in een lege kamer en denk aan ons. We hebben elkaar een tijdje niet gezien. Je hebt ruimte nodig, zei je. Die ruimte krijg je vanzelf als je die muur om je heen afbreekt, antwoordde ik. Daarmee raakte ik de kern, helaas was mijn timing fout, in elk geval ontstond er geen opening.

Ik geef toe het is een mooie muur. Ik houd van je humor, je grappen en grollen, de clown in jou. Maar nu ik je beter ken en niet verder tot je doordring, zie ik ook de keerzijde van die muur, de binnenkant. Er ligt een hoop pijn in opgesloten.

Hij was de architect die jou tot metselaar maakte. Ik haat hem omdat hij jou ontoegankelijk heeft gemaakt. Stelselmatig brak hij jou af, vernederde hij jou, ondermijnde jouw zelfvertrouwen en ontwierp zijn modelvrouw die hem moest dienen. Uiteindelijk toonde jij je kracht en zei hem vaarwel. Wat ben ik trots op jou! Het heeft zijn sporen achtergelaten en ik kan nooit voelen wat jij voelt, al doe ik nog zo mijn best. Alles wat ik heb is mijn liefde voor jou, je mag het allemaal hebben. Ik geef toe er zijn geen garanties, maar wel intenties. Laat mij toe. Laten we samen de architect zijn van een prachtig glazen bouwwerk, zo doorschijnend, zo toegankelijk en ja ik geef toe ook breekbaar, maar laat het schitteren in het licht dat volop de ruimte krijgt als de muur verdwenen is.

Tweestrijd

2006-06-05T13:05:00.000+02:00

Ooit heeft hij zoveel van een vrouw gehouden,
kon haar aanwezigheid amper verdragen.
Echter wat hem nog minder zou behagen:
wanneer ze van elkaar gescheiden zouden

zijn. Niet de waarheid in z'n armen houden
maar de vleesgeworden illusie. Vlagen
van onvervuld verlangen. Ja zij lagen
gevangen in hun liefdesnest en bouwden

aan de twijfel. Was hij bevreesd om haar
te verliezen of nog steeds op zoek naar
zichzelf. Tenslotte heeft zij afgehaakt.

Wat leert hem dit, is er iets dat beklijft.
Is geluk een moment, wat dus niet blijft;
of niets gevonden en toch kwijtgeraakt.

Liedjes

2006-06-04T18:15:00.000+02:00

Door op het logo te klikken komt u op de muzieksite van Tokkel terecht, waarin hij zijn (on)kunde laat zien op het muzikale vlak.

Vader is moe

2006-04-12T20:44:00.000+02:00

Hij is het die zijn dromen voorbij snelt
en de waarheid achterhaalt van zijn wil.
Het slapen zit vol bederf en geweld,
de nacht is donker, het besef is kil.

Verzinken in nietsdoen naar zijn gelijk;
bewijzen volop voor wat hij reeds weet.
Het leven heeft slechts een beperkt bereik:
't bestaan verliezen waarna men vergeet.

De gedachte waarin hij vrede vindt
-hoewel levensmoe toch bang om te sterven-
voorbij de droom waar zich de dood bevindt,
ontwaakt hij niet maar zijn kind'ren erven.

vrij naar Duchamp

2006-02-26T14:45:00.000+01:00

olieverf

rechtlijnig wereldbeeld

2006-02-07T18:50:00.000+01:00

olieverf

Lange verhalen

2006-02-03T17:07:00.000+01:00

Voor de liefhebbers van het wat langere werk heb ik een aparte website opgezet. Door op het logo te klikken komt u er terecht.

Faker

2006-01-13T12:31:00.000+01:00

Wat is het dat jij wilt horen
om jou voor mij te winnen.
Moet 'k doen alsof, beginnen
met liegen. Of zijn jouw oren
ook bereidt zich niet te storen
aan de waarheid. Beminnen
zonder inzicht. Want gingen
niet vele liefdes verloren
zodra alles was doorzien.
Ontken me, bedenk me opnieuw. Maar
je weet dat ik het verdien
dat ene moment van geluk. Waar
of niet. Uiteindelijk niets gekregen.
In de liefde zit het soms wat tegen.

De dromer en zijn muze

2006-01-13T11:49:00.002+01:00

Het was weer lente en het straatbeeld vulde zich met luchtig geklede vrouwen. Hij had oog voor schoonheid en kon er intens van genieten. Echter, het vervulde hem ook met weemoed; zo talrijk als ze door de straten flaneerden, ze bleven onbereikbaar voor hem. Een gezicht in de massa met een stralende lach, alleen voor hem. Hij begon zich wanhopig af te vragen of hij het nog wel zou beleven.
Vroeger hield hij het bij platonisch beminnen. Hij bouwde luchtkastelen waarin hij zich verschanste voor hun schoonheid die zijn eenzaamheid slechts deed aanwakkeren. Later nam hij weer afstand van zijn lethargie en was actief op zoek gegaan. De vrouwen die zich aanboden begeerde hij niet en die waarnaar hij verlangde bleven onbereikbaar. Overschatte hij misschien zijn marktwaarde? Was hij te kieskeurig? Er waren vele redenen te bedenken waarom het niet wilde vlotten met de liefde, maar ze toonden hem niet de weg die tot een oplossing zou leiden. Het eeuwige smachten, de verdwazing van het verlangen, was het niet de mens eigen? Hij moest blijven hopen.
Hij zat op een terras en keek naar de vrouwen die voorbij liepen. Ondertussen proefde hij de bitterzoete smaak van hun schoonheid en zwelgde in weemoed.

Iedere keer wanneer ik een mooie vrouw
zie flaneren door drukke winkelstraten
beginnen er stemmen in mij te praten
over gemiste kansen en het berouw.

Zij zijn 't onbereikbare waarnaar ik klauw
om vast te houden. Dus niet meer verlaten
op mijn platonisch beminnen. Want haten
doe ik de fantasiën waarmee ik bouw

aan de luchtkastelen waarin ik schuil
voor hun schoonheid die mij zo eenzaam maakt.
En het lijkt mij zeker een goede ruil

om voor alles wat ik ooit heb verzaakt
de gezochte muze terug te krijgen
om eindelijk eens mezelf te ontstijgen.

Rendezvous

2005-12-26T12:32:00.000+01:00

't verhulde verlangen blijft onopgemerkt
zolang oprechtheid niet mogelijk blijkt.
Zelfs wanneer je elkaar krijgt aangereikt
blijven de mogelijkheden zeer beperkt.

Verfoeide vrees die onzekerheid versterkt
zodat het kansrijke moment verstrijkt.
Angst voor afwijzing waardoor liefde wijkt.
Onberoerd gebleven. Het heeft niet gewerkt

datgeen wat we beiden wilden beleven:
ons samenzijn dat zou leiden tot beminnen.
De ervaring heeft voorzichtig gemaakt.
Onze pogingen hebben we gestaakt.
Maar moeten we niet eenmaal beginnen
roekeloos te vertrouwen in 't wederzijds streven?

Uitvlakken 2

2005-12-25T14:36:00.000+01:00

olieverf

Een blauwtje lopen

2005-12-20T16:48:00.000+01:00

Hoewel hij vermoedde dat zij hem evenveel heimelijke blikken toewierp als hij haar, kruisten hun blikken elkaar niet. Zij was daarstraks, toen de pauze begon na het eerste gedeelte van de theatervoorstelling, ongemerkt bij hem aan de bar komen staan en op onhandige wijze had hij het glas drinken uit haar hand geslagen; hij maakte een weids gebaar tijdens het gesprek met zijn collega. Aanvankelijk reageerde ze verontwaardigd, maar toen hij uitgebreid zijn verontschuldigingen maakte, haar wees op het geluk dat haar kleding niet bevuild was geraakt en aanbood om een nieuw drankje voor haar te bestellen, draaide ze bij. Het zou een uitstekende aanleiding zijn geweest om nader kennis met haar te maken, temeer daar hij werd getroffen door haar schoonheid, maar voor zoiets bezat hij de moed niet, nog niet. Bovendien was hij er niet zeker van of ze ook iemand bij zich had. Daarom was hij, nadat hij haar het glas wijn had overhandigd, weer gaan praten met zijn collega.

Maar nu kon hij zijn ogen niet van haar afhouden. En hij had het onverklaarbare gevoel dat het haar net zo verging. Vooral daar hij meende vast te kunnen stellen dat zij alleen was. Op zich hoefde dit nog geen reden te zijn om hem heimelijke blikken toe te werpen, maar de gedachte drong zich op dat zij verwachtte dat het incident een vervolg zou krijgen. Misschien verdacht zij hem er wel van dat hij met opzet het glas uit haar hand had geslagen. Zeker van zijn zaak was hij allerminst, het bleef bij veronderstellingen.

Het zou bij veronderstellingen gebleven zijn als hij haar niet voor de tweede maal, nu wel met bijbedoelingen, had aangesproken. Zij liet de gelegenheid niet onbenut om hem danig op zijn nummer te zetten. Hoewel hij zich duidelijk vernederd wist, kon hij haar eerlijkheid wel waarderen. Dit was beter dan een vrouw die haar desinteresse kenbaar maakte door hem het duurste drankje te laten bestellen dat verkrijgbaar was, hopende dat dit hem zou afschrikken, of een vrouw die hem beleefd maar verveeld van repliek diende, omdat ze schroomde haar ongenoegen te laten blijken. Ja, het was beter zo. Ook was het beter dat zij, toen hij terugkeerde van een bezoek aan het toilet, niet meer aan de bar stond. De voorstelling ging weer beginnen.

Een dipje meneer?

2005-12-17T16:59:00.000+01:00

Niet minder dan niets staat ons te wachten.
We leiden in eindeloze ontkenning
ons rusteloos bestaan, zonder gewenning
aan verveling. Het eeuwige smachten

naar meer. Al die slapeloze nachten
weerspiegelen dwangmatige verkenning
naar zingeving van dit bestaan. Verlenging
van inzicht hoe nutteloos gedachten

zijn, gezien in het licht van het einde
dat zo duister is. Jouw kennis verlaat
het koude lichaam dat ook snel vergaat.

En vader die ooit op moeder deinde
kon nooit bevroeden, het ongerijmde
feit, dat onsterfelijkheid niet bestaat.

Liefdadig.

2005-12-16T18:01:00.000+01:00

Het gebeurde op een middag toen ik het centrum van Groningen inging met het vage voornemen een cd of boek te kopen. Terwijl ik over het trottoir tegenover de Vismarkt, vlakbij de openbare bibliotheek liep, zag ik plotseling een meisje van een oogverblindende schoonheid. Wat zeg ik? Een schoonheid die je maar eenmaal in je leven zult aanschouwen. Wat een uitstraling, wat een lichaam. Ogen die alles beloofden. Ik kon geen stap meer verzetten. Mijn hart ging als een gek tekeer. Het bloed gonzde in mijn oren. En ze glimlachte tegen me. Mijn God! ze glimlacht, schoot het door mijn hoofd. En ik blijf maar staan, tot niets in staat. Waarom loop ik niet gewoon door? Maar nee, dat is onmogelijk! Waarom stap ik niet naar haar toe en begin een praatje? Anders heb ik daar toch ook niet zo'n moeite mee? Kom op jongen, wees een man! Maar nog steeds deed ik niets.
Help, ze loopt naar mij toe! Wat moet ik doen, wat moet ik zeggen? Nog altijd met die betoverende glimlach om haar prachtige mond stak ze een hand naar me uit waarin, zag ik nu pas, een collectebus geklemd zat en ze vroeg met zoetgevooisde stem: "Wilt u misschien een bescheiden bijdrage leveren voor de Nederlandse Hartstichting?"
Chantage! schreeuwde het in mij. Jaja, het zwakke geslacht, de vrouw als lustobject, de seksistische man. Maar hier ter plekke werd dit wel mooi uitgebuit. Ondertussen haalde ik, zo beheerst mogelijk kijkend, mijn portemonaie tevoorschijn en gooide twee euro in de gleuf. Hierna begaf ik me zo snel mogelijk uit de voeten. Volgens mij heb ik de rest van die middag als een zombie door de stad gelopen. Misschien ben ik nog een kroeg ingedoken en heb zittend achter een glas trappist gemijmerd over wat schoonheid allemaal met je doet. Ach...natuurlijk heb ik het haar vergeven, ze kon niet weten dat ik haar goede doel wou zijn.

The Bitch

2005-12-15T17:13:00.000+01:00

De Charmeur

2005-12-13T20:35:00.000+01:00

Frustraties die zich opkroppen als etter
in een langzaam rijp wordende steenpuist,
die onder druk van jouw tirade juist
knapt en zijn vuiligheid middels gespetter

laat aanschouwen. Of als ik het wat netter
zal zeggen: ik word behoorlijk verguist.
Want ik heb je er opnieuw ingeluist,
ben vreemd gegaan, gedraag me als een ketter.

Ik kijk je aan. Door emoties verhit laat
jouw ware gezicht zich zien doordat jouw
maskers smelten. Je lust me nu wel rauw.

Maar ik heb spijt van mijn onbezonnen daad,
'k was op je uitgekeken. Maar allemachtig
wat heb ik me toch vergist; kwaad ben je prachtig.

Abstract 2

2005-12-10T16:51:00.000+01:00

olieverf

Abstract 1

2005-12-10T15:21:00.000+01:00

olieverf

Vrije val

2005-12-10T14:56:00.000+01:00

Bij mijn geboorte gebeurden er al dingen tegen mijn zin. Ruw werd ik uit mijn rust verstoord terwijl het zo warm en zacht was daarbinnen. Iets duwde me weg van deze plek. Ik zag het koude licht en sloot mijn ogen ervoor. Ik wilde terug, maar een onverklaarbare kracht dreef me voort. Ik voelde dat daar buiten niets goeds op me wachtte. Er was echter geen ontkomen aan; ik schreeuwde het uit!
Ach, alles went op den duur. Ik werd ouder, had inmiddels het een en ander meegemaakt en kreeg sommige dingen al snel door. Mijn wereld bestond uit een houten vloer met tralies omgeven. Maar ik wilde mijn begrenzingen niet aanvaarden, ik liet me niet kisten. Obstakels waren er om overwonnen te worden, dus klom ik me een weg naar de buitenwereld en ging op verkenning uit. Zo bereikte ik het trapportaal, een uitdaging vond ik. Het hekje vormde voor mij geen belemmering. Verbaasd was ik toen ik mijn evenwicht verloor en naar beneden viel. Hevig geschrokken betastte ik mijn pijnlijke ledematen en schreeuwde om hulp. Zo leerde ik al op jonge leeftijd dat vrijheid zijn risico's had.

Heeft een alcoholist de vrijheid om te drinken?
"En," vroeg ik aan de alcoholist, "waarom drink jij?"
"Om te vergeten," antwoordde hij.
"Maar wat wil je dan vergeten?"
"Och, dat ben ik allang vergeten," zei hij en liet een rochelende lach horen.
"Nee, wees eens serieus," zei ik.
"Ach, Tokkel je weet het toch? Alles is klote. Je mag niks en kan niks. Laten we elkaar niks wijs maken."
Gevangen in zijn verslaving had hij de hoop reeds opgegeven.
Mijn wereld is ondertussen iets groter dan die box waarin ik als kind zat opgesloten, maar soms nog steeds een gevangenis. En ook weet ik dat wanneer ik uitbreek er een afgrond dreigt die dieper is dan de afgrond destijds bij mijn val.

Uitvlakken

2005-12-10T14:46:00.000+01:00

olieverf

De kroegloper

2005-12-10T13:44:00.000+01:00

In verborgen schaduw van 't kwade daglicht
gaat hij zitten en bestelt zonder groet,
denkt na over wat 't leven hem aandoet.
De ellende die hem tot drinken verplicht

heeft hem gebracht tot het nuchtere inzicht:
er zit meer in drank dan de maag ontmoet.
Glas na glas als een begravenisstoet
en de rekening na het laatste gericht.

Hij die niet meer weet wat hij wou vergeten,
een vat vol tegenstrijd dat rolt en hol klinkt
en probeert te bedenken waarom hij drinkt,

vindt het lot een wezen zonder geweten.
Vergruizelde dromen in 's levens maalstroom,
maar drank houdt zijn levensangsten niet in toom.